Μυθολογία Κθούλου (Lovecraft)

Από την πρώτη στιγμή που ένας φουκαράς θα μπει στο τριπάκι να διαβάσει επιστημονική φαντασία, ελλοχεύουν δύο κίνδυνοι:

α) Να αρχίζει να διαβάζει και Fantasy.

β) Nα αρχίσει να διαβάζει και τρόμο.

Στο παρόν άρθρο δε σκοπεύω να κράξω ούτε την Ε.Φ. (παρ' ό,τι από τον καιρό που έγινε mainstream τα περισσότερα έργα θα ήταν για το μπούτσο αν ο μπούτσος καταδεχόταν να τα ακουμπήσει), ούτε την κατηγορία Fantasy (που παίρνει και τα πάνω της με τον Martin).

Άλλωστε, η μεν Ε.Φ. ξεκίνησε με μαλακίες και έφτασε να γίνει εργαλείο παράκαμψης της λογοκρισίας για συγγραφείς που ήταν είτε μπροστά από την εποχή τους είτε πολύ μπροστά από την εποχή τους και δημιούργησαν αριστουργήματα που κάνουν τη “συμβατική” λογοτεχνία να κλαίει με μαύρο δάκρυ, το δε Fantasy είναι η παρηγοριά του φύτουκλα, ένα λογοτεχνικό είδος όπου (μέχρι πρόσφατα) οι γυναίκες δεν είχαν ποτέ περίοδο, ο κόσμος δε χρειαζόταν να χέσει ακόμη και μετά από 150 ημέρες ταξιδιού και υπήρχε πάντα η πιθανότητα ο σπυράκιας να αποκτήσει μπράτσα, να μάθει να κραδαίνει σπαθί, να γίνει άσσος στο τόξο ή στα ξόρκια και εν τέλει να ρίξει την τουμπανόβυζη ξωτικογκόμενα με τα μυτερά αυτιά. Και πάντα, υπάρχουν σαν άλλοθι υπαρξης αυτών των δύο “genres” το 1984 του Όργουελ και ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών του Τόλκιν, μνημειακά έργα αμφότερα.

Πέρα και πίσω από αυτές τις δύο λαμπρές κατηγορίες λογοτεχνίας που ξεφεύγουν από το συμβατικό, όμως, παραμονεύει, καραδοκεί, κρύβεται και περιμένει να σε δαγκώσει στο όσχεο, με τη λύσσα απατημένου gay μόνιμου υπαξιωματικού του ναυτικού, η λογοτεχνία τρόμου.

Το κακό ξεκίνησε με τον Πόε, ο οποίος -ας του το αναγνωρίσουμε- αν μη τι άλλο υπήρξε πρωτότυπος για την εποχή του και ήξερε να γράφει. Ακόμη, δεν επαναλαμβανόταν, δεν κούραζε και -το κυριότερο- δεν προσέβαλλε τη νοημοσύνη του αναγνώστη.

Μόλις 41 χρόνια μετά το θάνατο του Πόε που έβαλε τον τρόμο στις βιβλιοθήκες μας, γεννιέται ένα άλλο βλαστάρι της τρομολαγνείας, ο H.P. Lovecraft, ο οποίος θα γλίτωνε το κράξιμο από τις σελίδες του ιστολογίου μου αν δεν είχε ασχοληθεί με τη λογοτεχνία, αν δεν είχε “ειδικευτεί” στη λογοτεχνία τρόμου και αν δεν είχε δημιουργήσει τη μυθολογία “Κθούλου”.

Ναι, κάπου το έχετε ακούσει οι περισσότεροι και μάλιστα έχετε την εντύπωση πως πρόκειται για κάτι “καλό”. Τ' αρχίδια μου με μπεσαμπέλ είναι κάτι καλύτερο από τη μυθολογία Κθούλου. Αρχίδια βροντόσαυρού με σως μαδέρας είναι κάτι ακόμα καλύτερο. Για να τελειώνουμε με τους γεννητικούς αδένες και τις σάλτσες πάμε να κράξουμε τη μυθολογία Κθούλου για τους λόγους που πρέπει.

α) Πρωτοτυπία. Αν η μυθολογία Κθούλου είχε περιοριστεί σε ένα, ΕΝΑ (1), μυθιστόρημα/διήγημα κάτι τέλος πάντων, ίσως να ήταν ΟΚ. Δεν περιορίστηκε όμως και... βλέπε (δ).

β) Ονόματα θεών. Γιογκ Σοθόθ. Νυαρλαθοτέπ. Κθούλου. Χύσαμε όλοι, έ;

γ) Πραγματική έλλειψη φαντασίας μετουσιωμένη σε γελοίες διατυπώσεις: Ο Λάβκραφτ, πολύ συχνά στα έργα του σκαλώνει και δεν έχει έμπνευση να περιγράψει τα τέρατα που δημιουργεί. Έχει επινοήσει, λοιπόν, ένα τρόπο να ξεπερνάει το σκόπελο προσβάλλοντας τη νοημοσύνη του αναγνώστη. ΔΕΝ ΤΑ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ! Ο ταλαίπωρος αναγνώστης θα συναντήσει “ανείπωτες φρίκες να ξεπηδούν”και “ακατανόμαστους τρόμους” να επιτίθενται, αλλά σχεδόν ποτέ δε θα συναντήσει μια περιγεγραμμένη με σαφήνεια μορφή του “κακού”. Του κάκου θα ψάχνει ο αναγνώστης.

δ) Πλοκή. Φίλε αναγνώστη, θα σε βοηθήσω να γράψεις κι εσύ ένα διήγημα Κθούλου (ή αν ο μαζοχισμός σου ξεπερνάει το μέσο όρο, ολόκληρο μυθιστόρημα). Θα σου δώσω ένα σκελετό πλοκής με λίγες γραμμές και θα γίνει το θαύμα. Βαθιά ανάσα και πάμε:

-Κάποιος ενημερώνεται μέσω αλληλογραφίας ότι ένας εκκεντρικός και λίγο αναχωρητής συγγενής του πέθανε και του αφήνει στη διαθήκη του μία έπαυλη / ένα κομοδίνο / μία εταζέρα / ένα κτήμα με εκκλησάκι μέσα, κάτι τέλος πάντων του οποίου η αξία να σε πείθει να πας να του ρίξεις μια ματιά. Εναλλακτικά ο ήρωας μπορεί να αλληλογραφεί με τον τεθνεότα και να σπεύδει να ανακαλύψει τι συνέβη ή απλώς να ρίξει μια ματιά στη διαθήκη.

-Αφού μεταβεί στο χώρο όπου πέθανε ο συγγενής, ο ήρωας αρχικά διαπιστώνει ότι οι άνθρωποι εκεί γύρω είναι λίγο αφιλόξενοι, μαλακισμένοι και περίεργοι.

-Από την πρώτη διανυκτέρευση κάτι ενοχλεί τον ήρωα. Περίεργα όνειρα με αυλητές και μια αίσθηση ζόφου κατακλύζουν τον ύπνο του. Καθώς ξυπνάει, προσπαθεί να σιγουρευτεί ότι ήταν όλα ένα όνειρο, αλλά αφήνεται και ένα hint ότι μπορεί να συνέβησαν και στην πραγματικότητα.

-Ο ήρωας αρχίζει να ψυλλιάζεται ότι κάτι απόκοσμο συμβαίνει και αρχίζει να εξερευνά.

-Ο ήρωας κάνει ολοένα και πιο ανήσυχους ύπνους, ενώ πλέον οι τρελοί αυλητές και οι λοιπές μαλακίες -στανταράκια- τον ενοχλούν και στον ξύπνιο.

-Ο ήρωας σηκώνει τα μανίκια και χώνεται για τα καλά στα σκατά.

-Ο ήρωας αρχίζει να ανακαλύπτει ένα ολόκληρο σύμπαν με κοιμισμένους θεούς που θέλουν να μας γαμήσουν τη μάνα.

-Ο ήρωας αρχίζει να γράφει τα όσα ανακαλύπτει και πλέον ο αναγνώστης ενημερώνεται για την πρόοδο των εργασιών του από τα χειρόγραφα σε πρώτο πρόσωπο.

-Ο αναγνώστης μαθαίνει για το θάνατο του ήρωα από το τελευταίο χειρόγραφο, το οποίο τελειώνει με τη φράση “ω θεέ μου έρχονται, έρχονται τώρα” και ακολουθεί μια γραμμή σα να έχει συρθεί η πένα στο χαρτί.

Όπου σκαλώσεις στο γράψιμο, μην ανησυχείς! Θα πετάξεις ένα “ακατανόμαστο τρόμο” και δύο “ανείπωτες φρίκες” από το πουθενά απογειώνωντας την πλοκή. Α, και αν θέλεις να φανείς πιο ψαγμένος, σκέψου τους ήχους που βγαίνουν από το στόμα σου όταν σφίγγεσαι για να χέσεις, πέτα ανάμεσα και δυο ονόματα της μυθολογίας και έχεις και “γλώσσα Κθούλου” για να ψαρώνει το κοινό. Μη γελάτε ρε, αληθεύει. Να ένα παράδειγμα: Ιγκνάι-ιγκνάι, Γιογκ-Σοθόθ, Κθούλου ναγκλ φτάγκν!

Να σας το αναλύσω:

Ιγκνάι-ιγκνάι -> Ήχος από διπλό απανωτό σφίξιμο στο ξεκίνημα.

Γιογκ-> Μια μικρή σφίξη που την εγκαταλείπεις βιαστικά για να ανασάνεις

Σοθόθ -> Εκπνοή-εκφόρτιση, απαραίτητη για να μην πάθεις εγκεφαλικό

Κθούλου-> Το παίρνεις απόφαση και σφίγγεις ξεφυσώντας

Ναγκλ φτάγκν -> Διπλή, κοφτή και αποφασισμένη, εκθετικά κλιμακούμενη σφίξη

Τέλος. Τυπογραφείο και πάμε να σπάσουμε ταμεία!

Ααααααργχκ!

Και δε φτάνουν μόνο αυτά! Υπάρχουν και οι ζελατίνες που περνάνε μέσα από παράθυρα και αφήνουν σιχαμένους λεκέδες! Υπάρχουν -πάντα- οι τρελλοί αυλητές που ποτέ κανείς δεν τους μαντρώνει σε άσυλο να ησυχάσουμε. Και υπάρχει και ο Κθούλου που... κοιμάται!

End of story.

Αν κάποιος σας προτείνει να διαβάσετε Lovecraft, μπορείτε ευγενικά να του δώσετε μια κλωτσιά στ' αρχίδια. Αν επιμείνει, μπορείτε να την κάνετε γυριστή διαβάζοντας την Ονειρική Αναζήτηση της Άγνωστης Καντάθ (καλούλι), τον Παρείσακτο (γαμάτο) και την Αναζήτηση του Ίρανου (πολύ καλό). Αλλά για κανένα λόγο μην ακουμπήσετε τη μυθολογία Κθούλου!

Υ.Γ. Σκέφτομαι να οργανώσω ένα προσκύνημα στον τάφο του Lovecraft, όπου ορδές προσκυνητών θα καταναλώνουν χαλασμένα φρούτα και θα χέζουν με ευλάβεια το χώμα που τον σκεπάζει.

Η Οργή Των Τιτάνων

Και μία "καταχώριση-σφηνάκι" σε αντίθεση με τα μακροσκελή αίσχη που συνηθίζω. Σήμερα θα αποφύγω να απολογηθώ για τη μακρά μου απουσία από το Blogging και θα κράξω μια γαμημένη ταινία που μου βίασε ένα ήσυχο βράδι μιας Πέμπτης.

To make a long story short, λόγω ενός παρανοϊκού μποτιλιαρίσματος (στις 9 το βράδι, έτσι;;;) χάσαμε την ταινία που πηγαίναμε να δούμε και μη θέλοντας να απεμπολήσουμε το δικαίωμα στην έξοδο και να επιστρέψουμε στα γονεϊκά μας καθήκοντα, είδαμε την αμέσως επόμενη. ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ. Γιατί η "αμέσως επόμενη" δεν ήταν άλλη από την...

ΟΡΓΗ ΤΩΝ ΤΙΤΑΝΩΝ!

Πάμε bullets; ΠΑΜΕ!

1. Ο μοναδικός τιτάνας που εμφανίζεται στην ταινία είναι ο Κρόνος. Κι αυτός θυμίζει αναίσχυντα τον Μπάλρογκ από τον άρχοντα των δαχτυλιδιών. Οι υπόλοιποι τιτάνες μάλλον δεν είχαν τσαντιστεί αρκετά.

2. Ο τυπάκος που παίζει τον Περσέα μοιάζει περισσότερο με βυρσοδέψη, πεταλωτή αλόγων ή τσαγκάρη παρά με μυθικό ήρωα. Δε θέλω σώνει και καλά να δω παρανοϊκά six pack και δικέφαλους τεστοστεροναρισμένου κτήνους, αλλά θα ήθελα μια φάτσα που να με εμπνέει για ημίθεο.

3. Ο Κρόνος μπορεί να σκοτωθεί μόνο από το Τρίουμ (sic). Το καλό γούστο όμως, μπορεί να σκοτωθεί από άπειρες τανίες, ενώ η "οργή των τιτάνων" του δίνει άνετα τη χαριστική βολή.

4. Ο Ήφαιστος θυμίζει σαλταρισμένη γριά που χαχανίζει επειδή έριξε αλάτι στο τσάι που σέρβιρε τις φίλες της.

5. Στη σκηνή της τελευταίας μάχης, όλα τα στρατεύματα των θνητών (που μάλιστα αποδεκατίζονται) δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Ναι, δεν κόβουν ούτε δαχτυλάκι από τον εχθρό. Απλώς τις τρώνε και ψοφάνε μέχρι να κάνει ο Περσέας την αμερικλανιά του και να σώσει το γνωστό σύμπαν.

6. Νίσον και Φάινς ξεφτιλίζονται για τα φράγκα. ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ!

7. Το σενάριο από την αρχή έως το τέλος έχει τη φρεσκάδα ξεραμένου τσιμέντου, τις ανατροπές ερπυστριοφόρου και το σασπένς αγώνα προπόνησης. Η σκηνοθεσία είναι για τον πούτσο, αλλά μπροστά στο χάλι του συνόλου περνάει σχεδόν απαρατήρητη, εκτός από τα σημεία όπου η εικόνα τρέμει επίτηδες για να μη χρειαστούν ακριβά 3D γραφικά στο post production.

8. Ο Κρόνος μιλάει άπταιστα τη γλώσσα της Μόρντορ, ή κάποια αντίστοιχη.

Είπαμε, σφηνάκι ήταν, εδώ λήγει.

Εδώ;

Όχι, έχει και λίγο ακόμη.

Παρακολουθώντας την ταινία θα έχετε την εντύπωση ότι ακούτε συνεχώς βογκητά και οιμωγές, ακόμη και στα σιωπηλά πλάνα. Δεν είναι τίποτε, απλώς κάποιος βιάζει την ελληνική μυθολογία, η οποία πλέον χρειάζεται επειγόντως πρωκτοραφή. Και -αλήθεια!- ο βιασμός της ελληνικής μυθολογίας είναι το λιγότερο ενοχλητικό στοιχείο μιας ταινίας που αντί να προβάλλεται στις αίθουσες θα έπρεπε να ταφεί ανώνυμα, νύχτα, κάτω από τόνους ασβέστη και μετά να μαζευτούμε και να χέσουμε όλοι από πάνω. Ή τουλάχιστον κάποιοι. Το μοναδικό θετικό της είναι ότι δημιούργησε ένα νέο πεδίο κριτικής, ξέρετε, με τα γνωστά αστεράκια, όπου 5 αστεράκια σημαίνει αριστούργημα και 1 αστεράκι σημαίνει "μην το δεις ούτε πρεζακωμένος". Πλέον, μετά τα μηδέν αστεράκια (που σημαίνει "το φιλμ πήρε φως, αλλά επειδή είχαμε συμβόλαιο, αναγκαστικά το προβάλλουμε"), υπάρχει και Η ΓΙΓΑΝΤΙΑ ΚΩΛΟΤΡΥΠΙΔΑ, χάρη στην Οργή Των Τιτάνων.

Υ.Γ. Ξέχασα να αναφέρω ότι οι στρατιώτες της Ανδρομέδας είναι ντυμένοι σα Ρωμαίοι, το σχέδιο μάχης της Ανδρομέδας ("πρώτα το πεζικό θα επιτεθεί και μετά θα έρθει η φάλαγγα", η οποία φάλαγγα ήταν παντελώς... ανεφεύρετη τω καιρώ εκείνω) με έκανε να κλάσω από τα αυτιά, ενώ οι χίμαιρες έμοιαζαν να έχουν προέρθει από γουρούνι που βίασε τίγρη και δράκο.

Γλωσσικά ατοπήματα

Ως γλωσσικά ατοπήματα χαρακτηρίζονται οι εξής περιπτώσεις:

α) Όταν στο παθιασμένο τσιμπούκι ξεφεύγει η γλώσσα της γκόμενας και σου κοπανάει το ένα αρχίδι υπό γωνία κάνοντάς σε να βελάξεις από τον πόνο.

β) Όταν στο παθιασμένο γλειφομούνι, πιάσεις άθελά σου και λίγο κωλοτρυπίδα

γ) Όταν κάποιος στερημένος σεξουαλικά (;) παίρνει την ελληνική γλώσσα και της γαμάει ό,τι έχει και δεν έχει.

Σήμερα θα ασχοληθούμε με την τρίτη περίπτωση. Ναι, μη διαμαρτύρεστε εκεί στα πίσω έδρανα, έχω γράψει αρκετά για μουνιά, πούτσες, κωλοτρυπίδες και Volkwagen. Σήμερα έχουμε μάθημα. Και επειδή η αποδοτικότερη μέθοδος (στον πληθυντικό "μέθοδοι", κι όχι "μέθοδες") μάθησης είναι να μαθαίνεις από τα λάθη των άλλων, θα παραθέσω ορισμένα “λαθάκια” σε προφορικό και γραπτό λόγο που μου έχουνε γαμήσει αλύπητα τα αυτιά και τα μάτια.

Ο ΔΩΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΓΥΦΤΟΥ +1 ΔΩΡΟ

1. Πράσιν' άλογα. Όχι, ούτε άλογα, ούτε μουλάρια (που φημολογείται ότι εσχάτως αναβαθμίστηκαν από υβρίδιο σε είδος καθώς αναπαρήχθησαν). Η έκφραση είναι “πράσσειν άλογα”, το να ενεργεί κανείς χωρίς λογική. Το ρήμα πράττω, όπως και πολλές άλλες λεξούλες που προέρχονται από την αρχαία ελληνική συναντάται σε δύο τύπους: με δύο σίγμα ή με δύο ταυ. Αν σου φαίνεται περίεργο αυτό φίλε αναγνώστη, θυμήσου ότι οι μύριοι (δηλαδή οι δέκα χιλιάδες, για να μαθαίνουμε κάτι ακόμα) του Ξενοφώντα φώναζαν “θάλαττα, θάλαττα”, όχι γιατί είχε πρηστεί το στόμα τους από τα τσιμπούκια που τους είχανε κεράσει στη διάρκεια της μακράς διαδρομής, αλλά για τον προαναφερθέντα λόγο. Τέρμα τα πράσσα, τέρμα και τα άλογα. Όποιος δεν το κατάλαβε, να έρθει να τον κωλοσκαμπιλήσω μέχρι να του εντυπωθεί στο κωλοχανείο που έχει για εγκέφαλο.

2. Πλέει στα ολίσθια. Έλεος. Πούτσα έχετε για μυαλό. Η σωστή έκφραση είναι “πνέει τα λοίσθια” και δε ζητάω πολλά, αν σας καλέσω να σκεφτείτε πώς ακόμη κι αν είναι επισφαλής η θέση κάποιου που “πλέει στα ολίσθια”, είναι δυνατόν να πλέει κανείς σε κάτι που γλιστράει, ε; Πατινάζ κάνει γαμώ την πουτάνα μου δεν πλέει. Τα λοίσθια, είναι τα έσχατα, άρα ο πνέων αυτά είναι στα τελευταία του, τη βγάζει δεν τη βγάζει (ούτε για κατούρημα) και ζωή σε λόγου μας, να ζήσουμε να τους θυμόμαστε όσους δεν το βάλουν καλά στο μυαλό τους και με αναγκάσουν να τους ξεριζώσω το πάγκρεας με το γλωσσικό τους... ολίσθημα.

3. ...ντουσαν. Θα είμαι σαφής. Ντούσαν είναι ο Μπάγεβιτς, ο Ίβκοβιτς και μερικοί ακόμα γιουγκοσλαβικής προέλευσης αθλητές και προπονητές. Κανένα γαμημένο ρήμα της ελληνικής δεν έχει κατάληξη -ντούσαν. Κινούντο, εγαμούντο και Σιγμούντο Φρόιντ σε όποιον συνεχίσει με “ντούσαν” για να λύσει το προβληματάκι με τη μαμά του και τα σχετικά

4. Επαναλαβή. Ένα από τα λάθη που στοίχειωσαν τα παιδικά μου χρόνια, γαμώντας τη λ(αμ)όγια μικρή και αθώα ψυχούλα μου. Είναι επανάληψη. Λαβή, είναι αυτό που κάνεις με το χέρι και αδράχνεις (sic, αν και όχι πολύ σικ) την ψωλάθρα σου με σφιχτά τα δάκτυλα, με απώτερο σκοπό να την πανωκατωφέρεις για το γλύκαμα. Επαναλαβή θα ήταν αν το ξαναέκανες. Το άλλο, εκείνο που ήθελες να πεις όταν ζητούσες επίμονα να ξαναχτυπηθεί το πέναλτι (στα τρία κόρνερ) επειδή η πέτρα που χρησιμοποιήθηκε σαν δοκάρι έδωσε μια ασάφεια στην όλη φάση, αυτό είναι επανάληψη. Και θα υποστεί επάλειψη και επανεπάλειψη με χύσι σε όλη του τη μούρη όποιος ενήληκας μου ξαναθυμίσει αυτό το βαθύ παιδικό τραύμα.

5. Πεολειξία. Ναι, το καταλαβαίνω μπαίνουμε σε βαθειά νερά, πλέουμε σε κάτι ολίσθια του κερατά, αλλά εδώ σας έφερα για μεταπτυχιακό, και επειδή έχει και περιεχόμενα βρακιού και άσεμνες πράξεις, ελπίζω ότι θα προσελκύσω το ενδιαφέρον σας. Δεν είναι πεολειξία, εκτός κι αν σε κάποια φάση “έληξε” το θέμα, το πέος χαλάρωσε και το ενδιαφέρον χάθηκε. Η λέξη είναι “πεολειχία”. Γιατί; Επειδή το αποφάσισα ΕΓΩ, μόλις ΤΩΡΑ, μετά από έρευνα και ετυμολόγηση που διήρκεσαν 12 περίπου  δευτερόλεπτα. Τέλος.

6. Μεγενθύνω. Όχι ρε φίλε, δε μεγενθύνεις τίποτε. Ούτε την ψωλή σου για να θεραπευθείς από την επάρατο μικροφαλλία σου, ούτε τους κύκλους γνωριμιών σου (ανάμεσα σε κόσμο που να μετράει) κάνοντας τέτοια αισχρά λάθη. Το ρήμα είναι μεγεθύνω, το ουσιαστικό είναι μεγέθυνση και αν είναι μεγέθυνση του πούτσου τόσο το καλύτερο για σένα εκτός κι αν εκληφθεί ως “για τον πούτσο μεγέθυνση”. Τα λοιπά είναι για τον πούτσο. Γιατί έβαλα τόσους πούτσους σε μια παράγραφο;

7. Οκτώμβρης. Ωραίος μήνας. Είναι ο μήνας που γαμάνε οι γύφτοι, θερίζουνε θύελλες όσοι έσπειραν ανέμους και γενικώς γίνεται κάθε δυνατή ξετσιπωσιά. Γιατί ο μήνας αυτός είναι Οκτώβρης. Χωρίς μι, γαμώ το μι της μαμής σου. Ευχαριστώ πολύ. Και μια που είπα Οκτώβρης, ΘΑΝΑΤΟΣ σε όλους τους (ψιλοΚΚΕ) δημοτικιστές της κλανιάς και της σάπιας πούτσας που μετατρέπουν όλα τα κάππα σε χι. Ναι, Οχτώβρης, χτίριο, εχτάχτως, στρουχτούρα, δεκαοχτούρα, υποστηριχτηκά, εχτίμηση, αχτοφυλακή, αχτίφ, ΧΧΧΧΧΧτικιάσαμε τόσα χρόνια. Κι εγώ διαβάζω Μαρξ (ενίοτε και Σπένσερ) αλλά το γαμημένο κάππα (ναι, με δύο πι) δεν το βίασα ποτέ, ούτε καν δαχτυλάκι δεν του έβαλα. Για τιμωρία να τους δώσουν να διορθώσουν στο χέρι όλα τα βιβλία και τα έντυπα στα οποία έχουν κάνει κατάχρηση του χι και μετά να τους χύσουν κάππα μέσα στα μάτια μέχρι να πάθουν ίκτερο (και όχι ίΧτερο, πουτανάκια του Ζαχαριάδη). Φαντασιώνω μια σκηνή όπου ανήλικες λέξεις με δάκρυα στα απορημένα μάτια τους θα δείχνουν στην αστυνομία της γλώσσας με τη βοθεία πάνινων λεξοκουκλακίων πού τις ακούμπησαν οι δημοτικιστές και τι τους έκαναν, με το χι και με το κάπα.

8. Ο επικεφαλής. Δε φαντάζεστε τι έχει τραβήξει ο επικεφαλής και πόσους πατεράδες έχει, καθώς οι μισοί έλληνες του έχουν γαμήσει τη μάνα. Ο επικεφαλής, δεν κλίνεται. Το φωνάζει, χτυπιέται, κάνει απεργία πείνας, απειλεί με ευχουχισμό και κλειτοριδεκτομή τους παραβάτες του ακλίτου ασύλου του, αλλά εις μάτην, του βγάζουνε το μάτι, του... “επικεφαλούς”. Μάθετε γαμοελληνικά και σταματήστε να κλίνετε επιρρήματα και άλλα μέρη του λόγου επέχοντα επιρρηματικό ρόλο και (παλιο)χαρακτήρα. Όπως το “εκεί” στη γενική δε γίνεται του “εκιού” (ecu, θεωρητική ευρωπαϊκή νομισματική μονάδα που αντικαταστάθηκε από το ευρώ και μετά πτωχεύσαμε), έτσι και ο φουκαράς ο επικεφαλής, μένει επικεφαλής σε όλη τη διάρκεια των κλίσεών του και της γραμματικής του σταδιοδρομίας. Το ίδιο ισχύει και για το “υπέρ το δέον” που κάποιοι θεωρούν δέον να του κάνουν πρωτικό σεξ στη γενική (όχι την τράπεζα που αγόρασε με αδιαφανείς διαδικασίες για ένα κομμάτι ψωμί η γαλλικών συμφερόντων Societe Generale) λέγοντας "υπέρ του δέοντος".

9. Εξ απαλών των ήχων. Μάλλον δεν ήταν πολύ απαλοί οι ήχοι που κάνανε με τα νύχια οι αγάμητες φιλόλογοι που είχες στο σχολείο, αλλιώς δε θα είχε γεμίσει μαρμελάδα το αυτί και θα ήξερες ότι είναι "εξ απαλών ονύχων". Αλλά πού; Εσύ κοίταζες τα μπούτια της παρηκμασμένης γαλλικού(ς) και περίμενες πότε θα χτυπήσει το κουδούνι για να κάνεις τσιγάρο. Εύγε. Ελπίζω τώρα να καθαρίζεις σκατά. Και για να γαμήσω και την ψυχολογία αυτών που το ξέρουν σωστά, η έκφραση αυτή σημαίνει “από τρυφερή ηλικία” (πριν δηλαδή κάνεις τα γαμψώνυχα που είναι μέσα στη μπίχλα και με τα οποία καθαρίζεις κυρίως τη μύτη και τα αυτιά σου, ή βασανίζεις καμιά κιθάρα στο τσακίρ κέφι) και όχι, επαναλαμβάνω (επανάληψη, ε; το μάθαμε) ΟΧΙ “σεμνά και τρυφερά”, με το γάντι, χωρίς ιδιαίτερη σπουδή και εμβάθυνση, ή απλά “πρόχειρα”. Τέλος.

10. Ξαναεπαναλαμβάνω. Όχι. Εκτός κι αν επαναλάβεις κάτι για δεύτερη φορά. Φυσικά, μπορείς και να το"ματαξαναεπαναλάβεις πάλι άλλη μια φορά επίσης επιπλέον", αλλά τη δεύτερη φορά που λες ή κάνεις κάτι, απλώς το “επαναλαμβάνεις”. Τα υπόλοιπα είναι απλώς οδοντόκρεμες συνιστώμενες από 29 κατασκευαστές πλυντηρίων. Αν δεν ξέρουν αυτοί, κάποιον θα βρούμε να ξέρει. Ουστ!

11. Επέτρεψε, ανέθεσε, αντέγραψε κ.λπ. είναι τρίτος ενικού αορίστου και ΟΧΙ ΠΡΟΣΤΑΚΤΙΚΗ γαμώ το κλούβιο κεφάλι σου. Οι αντίστοιχες προστακτικές είναι “επίτρεψε”, “ανάθεσε” και “αντίγραψε” (αντίχριστε!). Την επόμενη φορά που θα ακούσω τέτοια προστακτική, θα συμπεριφερθώ σα να ακούω αόριστο και να δούμε ποιον θα συμφέρει, παλιομαλάκα...

12. Πενταήμερη. Πήγες. Μέθυσες, κάπνισες, μαστούρωσες, γάμησες (ή σε γαμήσανε), έσπασες όλα τα καζανάκια του ορόφου, έκλεψες και καμιά κιλότα από βαλίτσα για σουβενίρ, ε, μαλάκα, μάθε να τη λες και σωστά: Είναι “πενθήμερη”. Καθώς η λέξη “ημέρα” παλαιότερα έπαιρνε δασεία, το “τ” που κρύβεται μέσα στο πένΤε ( σου το ξεπέταξα για να το δεις) μετατρέπεται σε “θ”. Καλά ρε μαλάκα εγώ σου μιλάω για τη σωστή χρήση της ελληνικής κι εσύ τόση ώρα έχεις ξεχαστεί και αναπολείς τις μαλακίες που έκανες υπό την επήρεια ουσιών στη Ρόδο/Κρήτη/Κέρκυρα στα 17 σου; ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ!

Πόπο, είναι πολλά, μου έρχονται συνέχεια κι άλλα, γι' αυτό και θα κλείσω με μια κλασική σύφιλη, σημαδεμένη από τον αρθιμό (όποιος λέει τον αριθμό έτσι και είναι κάτω από 105 ετών είναι απλά αγράμματος) 13:

13. Πλατεία Μαβίλης! Δε φτάνει που χώσανε ένα έκτρωμα με τη φάτσα της Βουγιούκλως για προτομή στη συμπαθέστατη πλατεία όπου ΚΑΙ ΕΣΥ πας και τρως βρώμικο αφού σε πειράξει το σπέρμα του μπάρμαν στο στομάχι, αλλάξανε φύλο και στο Λορέντζο. Ήμαρτον πούστη κερατά.

Τσαντίλες που προσυπογράφω

Μέχρι να ολοκληρώσω ένα grand project στο οποίο περνάω τη διαφήμιση γενιές 14 (και κάτι ψιλά), για να έχετε να απασχολείστε, φίλοι αναγνώστες, παραθέτω μια σειρά από τσαντίλες τις οποίες πραγματικά προσυπογράφω, γραμμένες με εξαιρετικό στυλ το οποίο και επικροτώ. Είναι τσαντίλες που θα ήθελα να έχω γράψει εγώ, αλλά... με πρόλαβαν. Δεν πειράζει, ο κόσμος είναι γεμάτος μαλάκες, ψωλοβρόντηδες, τρόμπες, ψωλοκοπάνες, γρόθους, ψωλαρμενιστές, φαλλοπαλλίνδρομους, παιζοπουλάτους [αυνάνες, (π)σολοκαριερίστες, που κάνουν σόλο καριέρα στο φλαπούτσο, που παίζουν φαλλικό μονόχορδο, μαστιγώνουν το δελφίνι, χτικιάζουν τον πίθηκο, αρμέγουνε της σαύρα τους για το παχύ το γάλα] και θα έχω άφθονες ευκαιρίες να εξαλλιάσω για να τα χώσω στεγνά και βρώμικα.

ΘΑΝΑΤΟΣ, λοιπόν...

· Σε όσους είναι άνω των 25 και διαβάζουν Χάρι Πότερ. Θα το πω μια φορά: ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ! Την άλλη φορά που θα διαβάσεις Χάρι Πότερ, φόρα κι αυτό το καπελάκι που ‘χει μια προπέλα πάνω. Στα 25 σου δε διαβάζεις Χάρι Πότερ. Στα 25 σου κάθεσαι στο τρένο και αναρωτιέσαι τι σκατά απέγινε η ζωή σου μαζί με μας τους υπόλοιπους.

· Στους πιτσιρικάδες με κοντό μαλλί και κοτσιδάκι πίσω στο σβέρκο. Απλά: για τα σκουπίδια! Εκτός κι αν είσαι Ιταλός ποδοσφαιριστής ή μαθητευόμενος Ιππότης Τζεντάι. Τότε ΟΚ.

· Σε όσους δεν έχουν λεφτά να κωλοφτιάξουν αμάξι αλλά παρόλα αυτά προσπαθούν.Είναι που είναι αυτή η ασχολία για τον πούτσο. Τουλάχιστον κάντο σε αμάξι που να αξίζει την αναβάθμιση. Αν σ’ αφήναμε, εσύ θα ‘βαζες ζάντες και στην τοστιέρα σου! Ή κάνεις κάτι ολοκληρωμένα ή δεν το κάνεις καθόλου. Και όχι, το Σταρλετάκι των 900 κυβικών της μαμάς με τα μπλε φωτάκια στα μπεκ των υαλοκαθαριστήρων ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΩΛΟΦΤΙΑΓΜΕΝΟ!

· Σε όσους δεν ξεκολλάνε το διάφανο αυτοκολλητάκι απ’ την οθόνη καινούργιου κινητού. Αν ο κατασκευαστής δεν ήθελε να το βγάλεις, το αυτοκόλλητο δε θα είχε αυτή την ακρούλα που ξέχει λίγο! Στην ίδια κατηγορία ανήκουν αυτοί που δεν βγάζουν τελείως το χρυσόχαρτο απ’ το βούτυρο. Δεν είναι δεύτερο προστατευτικό καπάκι! Είναι μια αηδία που όσο την κρατάς, τόσο πασαλείφεται με βούτυρο και μου κόβει την όρεξη!

· Στους χορτοφάγους. Δε μιλάω για τα 5-10 άτομα που τους λείπει το τάδε ένζυμο. Μιλάω για τους κλασικούς «μπλιαξ πως το τρώτε αυτό αφού κάποτε ήταν ζωντανό κι εγώ είμαι ευαίσθητος και τρώω μόνο κορμούς δέντρων». Λύστε μου 3 απορίες: 1) Γιατί το 95% των χορτοφάγων είναι γυναίκες; 2) Που ήταν όλοι οι χορτοφάγοι στην Κατοχή; και 3) Δίπλα απ’ τους κοπτήρες έχουμε κάτι μυτερά δοντάκια, τους κυνόδοντες. Γιατί άραγε;

· Στους περιπτεράδες που σου σπρώχνουν το χέρι με τα ρέστα προς τα κάτω. Έχω δάχτυλα. Και ξέρω πώς να τα κλείνω. Δε θα μου πέσει τίποτα! ΟΚ;!;!;

· Σε όσους είδαν το Βασικό Ένστικτο επειδή ακούσαν ότι φαίνεται το μουνί της Σάρον Στόουν. Είδες μιάμιση ώρα παπαρο-ταινία με υπόθεση μπετό για να δεις ένα μουνί για 1/8 του δευτερολέπτου. Ωραίος! Δεν ξέρω αν το ξέρεις, αλλά υπάρχουν κάτι ταινίες που είναι ανάποδα! 1/8 του δευτερολέπτου υπόθεση και μιάμιση ώρα μουνί! Μεγάλο μουνί, μικρό μουνί, ξυρισμένο μουνί, μουνί πάνω σε μουνί… Ψάξτο.

· Στους σουβλατζίδες που σου δίνουν το τελευταίο κομμάτι γύρο κοτόπουλο που έχει μείνει. Δεν είναι γύρος. Είναι μια πίτα με ένα ΟΛΟΚΛΗΡΟ κοτόπουλο μέσα! Και είναι και σα βραστό. Φάτο εσύ!

· Στις διαφημίσεις που δεν έχουν καμία σχέση με το προϊόν που διαφημίζουν. Τρεις λαγοί κάθονται πάνω σ’ ένα φράχτη και ένας πάει σπίτι και κόβει τις φλέβες του!… Πιες Μίλκο! Έλεοοοοοος!!!

· Στις τύπισσες που έχουν μία ή περισσότερες παύλες μέσα στο ονοματεπώνυμο τους. Μαρία-Λουίζα Αντωνίου-Μιχαλακοπούλου, σου ‘χω νέα: Τα δέκα επίθετα δε σε κάνουν φεμινίστρια. Φεμινίστρια είναι αυτή που ευνουχίζει τον άντρα της μες στο σινεμά με ένα καπάκι κόκα κόλας επειδή δεν ήθελε τη Ντόρα για δήμαρχο. Προσπάθησε περισσότερο.

· Στους τύπους με μικρά δόντια και μεγάλα ούλα. Ναι, το είπα! Μη μου το παίζετε άγιοι. Όλοι το ‘χετε σκεφτεί!

· Σε όσους έχουν hands-free και μιλάνε κρατώντας το κινητό στο ύψος του στήθους με το ένα χέρι και το μικρόφωνο του hands free κοντά στο στόμα με το άλλο χέρι. Για να καταλάβω: μέχρι χθες χρησιμοποιούσες ένα μόνο χέρι για να μιλάς στο κινητό. Οπότε παίρνεις hands free για να μη χρησιμοποιείς κανένα. Και τελικά καταλήγεις να χρησιμοποιείς και τα δύο. ΟΚ. Λογικό. Πάω μισό λεπτό να ξεράσω αίμα κι έρχομαι.

· Στις σκυλούδες που ακούνε Χατζηγιάννη και το θεωρούν ροκ ξεκάρφωμα. Α, ναι! Κι ο Κοργιαλάς είναι γκοθάς, σωστά; Δεν ξεγελάς κανέναν Γωγώ, Φωφώ, Ζωζώ. Λυπάμαι.

· Στους ναζί του καναπέ. Φίλε. Μένεις στην Ελλάδα και έχουμε 2000+. Ο πληθυσμός των Εβραίων είναι… ένας: Ο Τέρενς Κουίκ. Είσαι φλώρος! Γι’ αυτό βγάλε τη σβάστικα από φόντο στο κινητό σου και βρες άλλο τρόπο να εντυπωσιάσεις τη μεταλού γκόμενα που θέλεις να ρίξεις.

· Σ’ αυτούς που το τηλεκοντρόλ το λένε «κομπιούτερ». Το κομπιούτερ είναι ή ο υπολογιστής ή το κομπιουτεράκι τσέπης ή αυτό που έχουνε στη ΝΑΣΑ και πιάνει 3 δωμάτια. Αν αλλάζεις κανάλι με ένα απ’ τα παραπάνω, πες μου κι εμένα πώς το κάνεις.

· Σε όσους τρώνε κους κους. Κοίτα. Καταλαβαίνω ότι σ’ αρέσει η λέξη κους κους. Και ξερώ ότι αν μπορούσες, θα αποκαλούσες κους κους ΟΛΑ τα φαγητά. Άκου τι γίνεται όμως. Πρώτον: ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΙΣΙΟ! Οι κόκκοι του είναι πολύ χοντροί για να τους καταπιείς και πολύ ψιλοί για να τους μασήσεις. Και δεύτερον: Δε λέγεται κους κους. Λέγεται ΠΛΗΓΟΥΡΙ! Ξενέρωσες;

· Σε όσους έχουν στο αμάξι μούφα ηχοσύστημα και παρόλα αυτά το παίζουν στη διαπασών. Τα μαμίσια ηχεία που έχεις φτιαχτήκαν για να παίζουν Μελωδία FM, όχι σαϊκεντέλικ! Από μια ένταση και πάνω ψαλιδίζουν τον ήχο, οπότε ούτε εσύ ακούς τίποτα, ούτε εμείς. Δε σπας αυτιά, σπας αρχίδια! Χαμήλωσέ το.

· Στους τύπους που λένε ότι δεν τους αρέσουν οι πατάτες τηγανιτές ή/και η σοκολάτα.Πω πω φίλε είσαι πολύ ξεχωριστός τελικά! Όχι, αλήθεια, διαφέρεις! Οπότε, αν παγιδευτούμε ποτέ οι δυο μας σε ένα ερημονήσι και μετά από 3 μήνες ασιτίας βρούμε ένα σεντούκι και το σεντούκι έχει μέσα ένα πιάτο πατάτες τηγανιτές κι ένα πιάτο σκατά, ξέρω από τώρα πώς θα τα μοιράσω. Να ‘σαι καλά!

· Σ’ αυτούς που αντί για «καρτούν» ή «παιδικά» λένε «μίκι μάους». Όποιον ξανακούσω να λέει «ο μικρός βλέπει μίκι μάους» ή «Σάββατο πρωί το Σταρ βάζει μίκι μάους» και είναι κάτω των 70, οπότε ΞΕΡΕΙ ότι βγήκαν κι άλλα καρτούν μετά το Μίκι Μάους, θα τον καρφώσω στο μήλο του Αδάμ με μπετόβεργα!

· Στους παπάρες που τους ζητάς να σε βγάλουν μια φωτογραφία και σε κοιτάνε σα να τους ζήτησες να εξουδετερώσουν βόμβα. «Ποιο πατάαααωωωωωωωωω;». Πατάς το κουμπί που δεν έχει αλλάξει ΠΟΤΕ θέση από τότε που εφευρέθηκε η φωτογραφία! ΠΑΝΩ ΔΕΞΙΑ! Άχρηστε! Να αγοράζεις κινητό με 3 κάμερες πάνω ξέρεις όμως. Μπούρτζο μαλάκα στρουγκανόβλαχε!

· Σε όσους ψάχνουν τα κανάλια ένα-ένα και χρησιμοποιούν τα κουμπιά με τα νούμερα αντί για το πάνω-κάτω. Κλασική μάνα μου: 1, 12, 2, 23, 3, 34, 4… Οπότε κάθομαι εγώ δίπλα και βλέπω: ΕΤ1, Extra 3, ET2, Τηλεφώς, Mega, Blue Sky, ΑΝΤ1, TV Magic… ΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!

· Στους κωλο-σπασίκλες που πέρασαν πρώτοι Ιατρική και λένε ότι δε διάβαζαν συνέχεια. Κλασικά, συνέντευξη στις ειδήσεις: «Διάβαζα, αλλά έβγαινα κι έξω.». Ναι, έβγαινες. Έβγαινες απ’ το δωμάτιο να δώσεις στη μάνα σου τον κουβά με τα σκατά για να στον αδειάσει.

· Στους μπαϊσέξουαλ. Στρέιτ εντάξει. Γκέι εντάξει. Αλλά μπάι όχι! Δεν είσαι αναποφάσιστος, είσαι πλεονέκτης και ποζεράς. Διάλεξε τρύπα και μείνε σ’ αυτή! Αλλιώς άντε γαμήσου. Ή άντε γάμα. Δεν ξέρω, μπερδεύτηκα.

· Στους φίλους που κάνουν «δικιά τους» περίπλοκη χειραψία. Δεν έχουμε 1992! Ο Tupac πέθανε, ο Biggie πέθανε κι εσύ είσαι λευκός! Δεν έχεις καμιά σύνδεση μ’ αυτήν την κουλτούρα. Είναι σα να βγαίνεις έξω ντυμένος πειρατής. ΑΑΑΡΡΡ!

· Στις διαφημίσεις που δε μας λένε τι διαφημίζουν. Κλασικά: μαύρο φόντο με μεγάλα άσπρα γράμματα που έρχονται προς την οθόνη αργά-αργά και λένε μια πανηλίθια ατάκα του στυλ: «Ποιος έρχεται στον Άλφα;» ή «Που θα πας βόλτα;» και από πίσω ένα τεράστιο ερωτηματικό και μετά η διαφήμιση τελειώνει! ΟΚ! Με κέρδισες! Τώρα πάω να βάλω ορό και καθετήρα, και θα κάτσω εδώ για ένα μήνα μέχρι να μάθω την απάντηση! Να ‘σαι σίγουρος, ιδιοφυία του μάρκετινγκ.

· Σ’ αυτούς που κόβουν το βούτυρο κάθετα και δεν το ξύνουν παράλληλα στην επιφάνεια. Δεν είναι παγωτό. Είναι βούτυρο! Κι εσύ είσαι σιχαμένος.

· Στους μαλάκες που βάζουν «προσωπικό» ύφος στον αυτόματο τηλεφωνητή τους. Δε φτάνει που τσαντίζομαι επειδή είχα κάτι σημαντικό να σου πω και τώρα πρέπει να αφήσω μήνυμα! Πρέπει να κάτσω να ακούσω και την «πρωτότυπη» κρυάδα που σκέφτηκες περήφανα χθες που σκουπιζόσουνα, ή το ηλίθιο φλωρο-τράγουδο που νομίζεις ότι είναι ροκιά επειδή στο είπε ο Τσαουσόπουλος, ή ακόμα χειρότερα, το δίχρονο κωλόπαιδο σου να μου λέει να «θεθέθω νηνήμιμα» γιατί είναι καθυστερημένο και γεννήθηκε χωρίς νωτιαίο μυελό. Το ξέρω ότι δεν έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις, αλλά μη μας το τριβείς και στη μούρη!

· Σ’ αυτόν που σκέφτηκε τη λευκή σοκολάτα Break με τις σταφίδες. Μπράβο φίλε! Διάβασες τη σκέψη μας. Τόσα χρόνια, όλοι αυτό θέλαμε μες στη σοκολάτα μας: ΦΡΟΥΤΑ!

· Στους τύπους που κάνουν μηνύσεις για ψυχική οδύνη. Ξαφνικά γεμίσαμε από «Αλέξης Κούγιας» wannabes! Δεν γουστάρεις κάτι που σου συνέβη και δεν έχεις να προσάψεις τίποτα σε κανέναν; Τσουπ! Ψυχική οδύνη! Επειδή οι γονείς σου ήταν κλασικοί Έλληνες μαλάκες και σου έκαναν όλα τα χατίρια, δε σημαίνει θα κάνουμε το ίδιο κι εμείς! Είσαι ενήλικας. Φτύσε επιτέλους το μαστάρι της μάνας σου και μάθε να δέχεσαι καμιά προσβολή που και που. Κατά 99% την αξίζεις. (ΥΓ: σε παρακαλώ, μη μου κάνεις μήνυση!)

· Σε όσους σηκώνουν το γιακά του Λακόστ. Ο μόνος που το ‘κανε πριν γίνει μόδα ήταν ο Κόμης Δράκουλας και όλοι ξέρουμε πως κατέληξε αυτή η ιστορία…

· Στους φανατικούς μη-καπνιστές. Ναι, βρωμάει, όλοι το ξέρουμε. Αν πιστεύεις όμως ότι θα πεθάνεις από «παθητική» έκθεση σε καπνό, κοίτα λίγο καλύτερα τον κόσμο που ζεις και βγάλε το σκασμό! Πλέον υπάρχουν και μαλάκες που κάνουν ότι βήχουν δίπλα σε καπνιστές στην πλατεία Ομονοίας! ΟΚ! Μισό λεπτό να το σβήσω μέσα σ’ αυτήν την κουράδα άστεγου εδώ δίπλα. Αρκετά χάλασε το τσιγάρο μου την ευαίσθητη φυσική ισορροπία του κέντρου της Αθήνας.

· Σ’ αυτούς που σου περιγράφουν κάθε τηλεφωνική συνομιλία που έχουν, κάνοντας το ακουστικό με το χέρι τους. Η κλασική μαλακία με τον αντίχειρα και το μικρό δαχτυλάκι. Λες και αποφοίτησαν από σχολή μίμων του Μαρσέλ Μαρσό! Και μάλιστα όταν λένε ότι το ‘κλεισαν, κατεβάζουν και το χέρι τους! Ξέρουμε πως λειτουργεί το τηλέφωνο!

· Στις γκόμενες που φοράνε κολλητό παντελόνι με κιλότα από μέσα, αντί για στριγκ. Βρε καλή μου. Βρε χρυσή μου. Μια χαρά κώλο έχεις. ΓΙΑΤΙ μας αναγκάζεις να βλέπουμε ένα πράμα που ξέχει δεξιά και αριστερά απ’ τα δυο λάστιχα του περιοδόβρακου;

· Σε όσους δεν πετάνε τίποτα. Ποτέ. Όταν συγυρίζεις το γραφείο σου και δεν πετάς σαβούρα, κι απλά της αλλάζεις θέση, είσαι ψυχωτικός! Υπάρχουν πράγματα που αντικειμενικά είναι άχρηστα. Ο τσαλακωμένος έλεγχος της 2ας δημοτικού που στοιχειώνει τα συρτάρια σου εδώ και 28 χρόνια ΔΕ ΘΑ ΣΟΥ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΠΟΤΕ! Πέτα τον! Πέτα τον! Πέτα τον! Πέτα τον! Πέτα τον! Πέτα τον! Πέτα τον!

· Στα ζευγάρια που στέλνουν ευχετήριες κάρτες με φωτογραφίες των παιδιών τους.Φωτογραφίες που ποτέ δε ζήτησα και ποτέ δεν κρατάω. Και από πίσω γράφουν και πληροφορίες: «Η Νεκταρία έκλεισε τα 8 φέτος». Στον πούτσο μου λουλούδια και γύρω γύρω μέλισσες! Δε με νοιάζει πόσο είναι η Νεκταρία! Βυζιά έβγαλε; Όταν μου στείλεις τα βυζιά της Νεκταρίας, θα ‘χω καλά Χριστούγεννα ΚΑΙ καλή χρονιά!

· Στους δισεκατομμυριούχους που γυρνάνε τον κόσμο με αερόστατα. Τι σκατά; 1850 έχουμε; Πάρε το αεροπλάνο όπως όλος ο κόσμος, μαλάκα αλαζόνα! Κανείς δε νοιάζεται για έναν πλούσιο κατακαργιόλη που βαριέται τη ζωή του! Ελπίζω στο επόμενο ταξίδι να σου χτυπήσει το αερόστατο κεραυνός! Και να γυρνάει στον αέρα σα σκασμένο μπαλόνι κάνοντας «ΠΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡ!». Να ένα διαφημιστικό stunt που θα κάτσω να δω!

· Στις γκόμενες που βάζουν σκούρο lip-liner. Μακράν η χειρότερη μαλακία που έχει βγάλει ο κόσμος της μόδας. Κοπελιά, μπορεί να το θεωρείς σέξι, αλλά κάνει τα χείλη σου να μοιάζουν με κωλοτρυπίδα! Ειδικά όταν τα σουφρώσεις και λίγο, το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι τα 15 είδη σκατών που θα βγουν απ’ το στόμα σου.

· Στους καλλιτέχνες με ένα όνομα. Νίνο, Sting, Bono, Σαμπρίνα… Αν δε βρεις ένα επώνυμο μέσα στις επόμενες 2 μέρες θα σου βγάλω τα μάτια και θα χέσω μες στις τρύπες! Δε φτάνει που η μουσική τους είναι για το βόθρο. Χωρίς επώνυμο δε μπορώ να βρω και που μένουν για να βάλω τη βόμβα!

· Στους ταχυδακτυλουργούς που εξαφανίζουν πράματα και δε σου λένε πως το κάνουν.Το ότι δεν ξέρουμε το τέχνασμα που χρησιμοποιείς, δε σημαίνει πως αυτόματα υποθέτουμε ότι ήταν μάγια! Αν ήταν μάγια, δε θα χρησιμοποιούσες τη μαύρη κουρτίνα πριν το εξαφανίσεις. Απλά λύσε μας την απορία και πήγαινε βρες κανονική δουλειά. Α! Και σταμάτα να ντύνεσαι σα γκέι ταυρομάχος!

· Σ’ αυτούς που για nickname στο MSN, στο Counter Strike κλπ βάζουν ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΠΡΟΤΑΣΗ! Φίλε! Το nickname έχει ένα σκοπό μόνο: να σε ξεχωρίζω απ’ τους υπόλοιπους. Δε θέλω να ξέρω: ούτε πόσο αγαπάς τη γκόμενά σου, ούτε το emo στιχάκι που άλλαξε τη ζωή σου αυτή την εβδομάδα, ούτε την ηλίθια ατάκα που σκέφτηκες χθες το βράδυ όταν βάραγες μαλακία πάνω απ’ την κούνια της μικρής αδερφής σου!

· Σε όσους ξέρουν τα κάλαντα μετά το «…και ποιητής των όλων». Δε μπορώ να το προσδιορίσω ακριβώς, αλλά υπάρχει κάτι το πολύ αρρωστημένο στις οικογένειες που μαθαίνουν στα παιδιά τους ολόκληρο το τραγούδι.

· Στους μαλάκες που κάνουν διαμαρτυρίες τα Χριστούγεννα κατά της χρήσης αληθινών δέντρων. Πρώτον: αυτά τα έλατα ΦΥΤΕΥΤΗΚΑΝ γι’ αυτό το σκοπό σε φυτώρια ένα χρόνο πριν. ΔΕΝ σφάχτηκαν βάναυσα στο άνθος της ηλικίας τους από στυγνούς δολοφόνους-ξυλοκόπους στα χιονισμένα δάση της Άνω Ναυπακτίας. Και δεύτερον: υπάρχουν πιο σημαντικά πράγματα που μπορεί να κάνει ένας οικολόγος για να βοηθήσει τον πλανήτη (π.χ. να πεθάνει).

· Σε όσους έχουν κλασική μουσική για ringtone. Είμαι βέβαιος ότι όταν ο Μπετόβεν έσκυβε πάνω απ’ το πιάνο του και σχεδόν κουφός, έγραφε με ιδρώτα την Πέμπτη Συμφωνία, είχε ένα όνειρο στο μυαλό του: να ακούγεται μια μέρα απ’ την τσέπη ενός παπάρα και αμέσως μετά να διακόπτεται από τους στίχους: «Έλα ρε μαλάκα είμαι σινεμά! Τι θες;». Λίγο σεβασμό στην ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΙΔΙΟΦΥΙΑ!!! ΤΟΥ ΠΟΥΣΤΗ!!!

· Σ’ αυτούς που πάνε Γκούντις και τρώνε μακαρόνια. Αν πάρεις σαλάτα, ας πούμε ΟΚ. Δεν πεινάς πολύ, κάνω τα στραβά μάτια. Αλλά μακαρόνια;!; Πρώτον, αν είσαι τόσο άχρηστος και δε μπορείς να φτιάξεις μια μακαρονάδα σπίτι σου, απλά ψόφα. Δεύτερον: έχεις σπάσει ποτέ σπυράκι ή μαυράκι απ’ τη μύτη, που το πύον είναι στερεό και συνεχίζει σε μάκρος μόλις βγει και μετά κατσαρώνει; Ε, η μακαρονάδα στα Γκούντις είναι λίγο χειρότερη απ’ αυτό.

· Σ’ αυτούς που κυκλοφορούν στο δρόμο με οδοντογλυφίδα στο στόμα. Κοίτα. Εν μέρει σε καταλαβαίνω. Για σπίτι και για μετά το φαΐ, είναι διασκεδαστικό. Δε γίνεται όμως να μετατρέπεις αυτή την αηδία σε αξεσουάρ όπου κι αν είσαι! Το να έχεις μια παπαριασμένη οδοντογλυφίδα στην άκρη του στόματος και να την κάνεις οχταράκια, ρουφώντας ταυτόχρονα τα περισσευούμενα σάλια με το χαρακτηριστικό σφυριχτό «ΤΣΘΛΡΛΡΛΡΛ!» ανήκει στις προσωπικές στιγμές.

· Σε όποιον σχεδιάζει και κατασκευάζει κυλιόμενες σκάλες. Ο λόγος είναι απλός: έχουμε σπάσει το φράγμα του ήχου. Έχουμε πατήσει στο φεγγάρι. Έχουμε διασπάσει το άτομο. ΓΙΑΤΙ δε μπορούμε να φτιάξουμε μια κυλιόμενη σκάλα που η κουπαστή να πηγαίνει με την ίδια ταχύτητα με τα σκαλιά;!;!;!;! ΠΟΛΛΑ ΖΗΤΑΜΕ;;;;

· Σ’ αυτούς που σου κάνουν τράκα σοκολάτα και την κόβουν γωνιακά για να πάρουν λίγο παραπάνω. Αν θέλεις δύο σειρές αντί για μία, ζήτα μου και θα σου δώσω! Τώρα στο λαιμό να σου κάτσει, γύφτο!

· Στους γέρους που λένε «ντύθηκες καρναβάλι» ή «ήρθαν τα καρναβάλια». Όχι παππού! Ντύθηκα για τις απόκριες και ήρθαν οι απόκριες! Αν είχα ντυθεί καρναβάλι θα φορούσα μια μακέτα του Ρίο ντε Τζανέιρο με μικρά ανθρωπάκια πάνω, να χορεύουν με τα μικρά βυζάκια τους έξω και να πετάνε ακόμα πιο μικρά κομφετί!

· Σε όσους γράφουν το «7» χωρίς γραμμή. Δεν είσαι γραφομηχανή. Αυτό που εσύ θεωρείς «7» μοιάζει με έναν άσσο που εχει κάβλες. Γράψτο όπως όλος ο κόσμος, μη σου γαμήσω το κεφάλι.

Μουνόδουλοι

Ναι, μην κοιτάτε παράξενα, όλοι το έχετε κάνει, όλοι έχετε συμβάλλει σε αυτό το ΑΙΣΧΟΣ, όλοι έχετε πέσει σα μαλάκες στην παγίδα του μουνιού. Φυσικά, άλλοι την έχουν πατήσει περισσότερο, άλλοι λιγότερο, με αποτέλεσμα να υπάρχουν διάφορες διαβαθμίσεις μουνόδουλων. Κάτι σαν το στρατό. Άλλος είναι φαντάρος κι άλλος είναι στρατηγός 5 αστέρων με παράσημα, μόνο που τα παράσημα του μονόδουλου είναι περισσότερο σαν τα φάσκελα, παρά τίτλοι τιμής.

Πριν όμως απαριθμήσουμε τις διαβαθμίσεις των μουνόδουλων, ας περιγράψουμε το είδος, για τους λιγοστούς αφελείς που δεν έχουν ακόμη αντιληφθεί περί τινός ομιλούμε, ώστε μετά να μπορέσουν και αυτοί να σταθούν μπροστά στον καθρέφτη και να ρίξουν ένα γερό ξέχεσμα στον εαυτό τους.
Μουνόδουλος (θα αναπτύξω τον άντρα μουνόδουλο, όχι για λόγους σωβινιστικούς, τουναντίον, αλλά κυρίως γιατί λόγω φύσης ο άντρας πέφτει πολύ πιο εύκολα στην παγίδα), είναι ο μαλάκας εκείνος ο οποίος εξυπηρετεί γυναίκες χωρίς άμεσο υλικό όφελος και την ηθική ανταμοιβή την έχω πατόκορφα χεσμένη, γιατί ελάχιστοι βοηθάνε γριές να περάσουνε απέναντι.

Για παράδειγμα, ένας μουνόδουλος πωλητής, έχει απέναντί του δύο πελάτισσες. Η μία είναι μέτρια και κάτω, η άλλη είναι γκόμενα. Εννοείται ότι στη φύση του άνδρα είναι να θέλει να τον μπήξει (φροϋδικά πάντα εκεί θα καταλήγουμε) στη γκόμενα. Μέσα από τα κοινωνικά φίλτρα όμως με τα οποία έχουμε μάθει από μικρή ηλικία να βλέπουμε τον κόσμο, η δράση του δε μπορεί να είναι άμεση. Δηλαδή, δε μπορεί να κατεβάσει τα παντελόνια του και να δείξει στη γκόμενα την ψωλή του χτυπώντας ταυτόχρονα το στήθος του σας γορίλας ώστε να την πείσει να του κάτσει. Οπότε τι θα κάνει; Θα φτύσει τη μέτρια (και κάτω) πελάτισσα και θα ασχοληθεί με τις ώρες με τη γκόμενα. Όσες παράλογες απαιτήσεις κι αν προβάλλει η γκόμενα, ο μουνόδουλος πωλητής δε θα φέρει αντιρρήσεις. Θα της κουβαλήσει σωρούς εμπορευμάτων, θα την εξυπηρετήσει στον υπέρτατο βαθμό, θα φάει όλες του τις ώρες μαζί της, κι όταν εκείνη φύγει, θα μπορεί να πει στους φίλους του βράδι “μάγκες, ήρθε μια γκόμενα σήμερα στο μαγαζί, τι να σας λέω”. Προσέξτε: Ο τύπος ούτε γάμησε, ούτε τηλέφωνο απέσπασε, ούτε κάποια προοπτική είδε. Τουναντίον βέλαξε μέχρι να ικανοποιήσει τη γκόμενα πελάτισσα και στο τέλος είναι και ευχαριστημένος από πάνω. Τη μέτρια (και κάτω) ούτε που τη θυμάται, εκτός κι αν εκείνη απηύδησε κάποια στιγμή και ζήτησε να εξυπηρετηθεί, οπότε θα συμπληρώσει λέγοντας στους φίλους του “κι ήτανε και μια πατσαβούρα σπασαρχίδω, που μου τα έκανε αερόστατα”.

Αυτό είναι ένα μόνο παράδειγμα. Υπάρχουν άπειρα. Οι μουνόδουλοι, είναι πάντα πιο ευγενικοί με τις γυναίκες απ' ότι με τους άντρες και ακόμη ευγενέστεροι με τις γκόμενες απ' ότι με τις υπόλοιπες γυναίκες. Ο μουνόδουλος, αν πρέπει να προσλάβει μία γυναίκα ανάμεσα σε πλήθος γυναικών με τα ίδια τυπικά προσόντα, θα επιλέξει την καλύτερη γκόμενα. Ο μουνόδουλος, αν του ζητήσει μια γκόμενα να την πάει σπίτι, θα την πάει. Αν του ζητήσει να της δανείσει το αυτοκίνητο, θα το κάνει. Αν του ζητήσει (πρακτικά) οτιδήποτε, ο μουνόδουλος θα σπεύσει να ανταποκριθεί. Και ποτέ, μα ποτέ, δε θα καταφέρει να γαμήσει (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, που θα γαμούσε ούτως ή άλλως).
Είναι καταπληκτική η λογική του μουνόδουλου: Μία γκόμενα του ζητάει π.χ., το αυτοκίνητο. Ο μουνόδουλος δε βλέπει την εκμετάλλευση που υφίσταται, βλέπει μόνο δύο βυζιά και ένα κώλο. Και δίνει το αυτοκίνητό του. Δε σταματάει καν να αναρωτηθεί “αν οι ρόλοι ήταν αντίστροφοι, η γκόμενα, θα μου έδινε το αυτοκίνητό της;” (που ΔΕΝ θα το έδινε). Και το επιστέγασμα της καταπληκτικής αυτής λογικής, είναι ότι ελπίζει, πραγματικά ελπίζει, ακόμη κι αν δεν το ομολογεί στον εαυτό του, ότι στο τέλος της ημέρας θα γαμήσει. Όχι φίλε. Μία γαμήσιμη γκόμενα δε θα σου κάτσει επειδή της έδωσες το αυτοκίνητό σου να πάει για ψώνια. Το πιθανότερο είναι ότι το πήρε για να πάει να γαμηθεί με κάποιον άλλο, πιο γαμήσιμο από εσένα. Κι αν μια γκόμενα κάτσει να την πηδήξεις επειδή της δάνεισες ένα κωλάμαξο (ή της έφτιαξες τη ντουλάπα, ή της άλλαξες μια λάμπα, ή της έκανες έκπτωση σε ένα ζευγάρι παπούτσια κ.ο.κ.), είσαι σίγουρος ότι θέλεις να γαμήσεις μια τέτοια γκόμενα; Ξύπνα μουνόδουλε!
Είχα υποσχεθεί όμως μια κάποια ταξινόμηση μουνοδούλων.

α) Ο “ρηχά νερά”. Είναι σαν τον ψαρά που ψαρεύει από την ξηρά. Αν δει μεγάλο ψάρι, ξέρει ότι ή μούφα είναι, ή είναι ψόφιο και πάει να εξωκείλει. Οπότε θα ασχοληθεί μόνο με μαρίδες, θα είναι ευγενικός με τη ζουμπουρλού περιπτερού, αλλά δε θα κάνει και πολλούς τεμενάδες σε μοντέλες. Είναι είδος υπό εξαφάνιση.

β) Ο “είμαι gentleman”. Όχι, δεν είσαι, αλλά κάτσε να σου πω γιατί δεν είσαι: Πίσω από τη θεωρία που πούλησες στον εαυτό σου, ότι τάχα “είσαι κύριος με τις γυναίκες και γι' αυτό γίνεσαι θυσία”, κρύβεται ένας αρχίδης και μισός, που είναι γλοιώδης και εμετικά εξυπηρετικός με οποιαδήποτε γκόμενα θα ήθελε να γαμήσει. Να σε δω ρε σκατοκουβά να εξυπηρετείς γριές και άσχημες και τότε θα σου βγάλω το καπέλο όπως θα έκανα σε έναν αληθινό genlteman. Α γαμήσου με καμιά ψόφια τώρα.

γ) Ο Συνειδητοποιημένος. Αν μη τι άλλο αυτός έχει ξεπεράσει το παραμύθι του gentleman και ξέρει σε τι σκατά έχει βυθιστεί. Συνήθως είναι παχουλός ή ασχημούλης και ελπίζει πως κάνοντας και το πιο παρανοϊκό χαρτήρι στα εμφανίσιμα θηλυκά, μία στις εκατό θα ρίξει κι ένα πούτσο σε ένα αξιοπρεπές μουνί. Ίσως και να του έχει συμβεί ΜΙΑ φορά, οπότε σαν το πρεζάκι περιμένει την επόμενη δόση. Η οποία αργεί περισσότερο κι από φαντάρους στα χιόνια σε ταινία του Αγγελόπουλου.

δ) Ο Τελειωμένος. Ο ατυχής αυτός φουκαράς έχει να δει μουνί από την τελευταία φορά που παρέστη σε βάπτιση. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η μουνοδουλοσύνη να του έχει γίνει δεύτερη φύση. Δεν κρατάει κανένα πρόσχημα, παραδέχεται χωρίς τον παραμικρό δισταγμό ότι είναι μουνόδουλος και έχει διευρύνει το target group του σε οτιδήποτε είναι ελαφρώς ανθρωπόμορφο και έχει τρύπα ανάμεσα στα σκέλια. Θα κάνει τούμπες σε κλημακτηριακές, θα κάνει εξυπηρετήσεις σε άσχημες και πλακοβύζες, θα κάνει τον ταξιτζή σε μπαταλοκώλες, γενικώς θα κάνει τα πάντα σε ό,τι θηλυκό υπάρχει. Μέχρι και θηλυκό χιμπατζή θα πάει στον κτηνίατρο. Αν μάλιστα βρεθεί απέναντι σε δυνατή γκόμενα, είναι ικανός να ξεφτιλιστεί τελείως με κινήσεις τύπου “σου δίνω το παλτό μου γιατί χιονίζει και μένω με το minerva φανελάκι”, ενώ κοντινοί παρατηρητές μπορούν να δουν σάλια να κυλάνε στο στήθος του, τα χέρια του να τρέμουν, η φωνή του να τραυλίζει και άλλα πολλά εμπριμέ.


Από όλα τα είδη μουνόδουλου (υπάρχουν και μερικές υποκατηγορίες, αλλά αλήθεια βαριέμαι να περιγράψω αυτούς τους καμένους τώρα), το πιο καταστροφικό είναι φυσικά ο "τελειωμένος". Δίνει σε κάθε γυναίκα ένα αέρα που ΔΕΝ τον δικαιούται, κάνοντας απείρως πιο δύσκολη τη ζωή των άλλων αντρών. Η κάθε Σούλα-Κούλα-Ρούλα που κλάνει πριν κατουρήσει για να μη σηκώσει σκόνη από τη χαμηλοκωλοσύνη της, όταν έχει γνωρίσει ένα Σούλη-Κούλη-Ρούλη που την έχει κάνει θεά, θα αποκτήσει ένα τουπέ αναμφίβολα δυσανάλογο ως προς το σεξαπίλ της, πράγμα που καταστρέφει όσους θα ήθελαν να της την πέσουν, και σε τελική ανάλυση για το λόγο αυτόν ακριβώς... και την ίδια! Κι αν η κάθε χαμηλοκωλιάρα πατόλα αποκτά τουπέ, οι κάθε λογής μούνες που κυκλοφορούν στην πιάτσα και ξεραίνουν τους ρέστους στο χερογλύκανο, γίνονται τόσο απεχθώς καβαλημένα καλάμια που δεν είναι ούτε να τις χέσεις. Αλλά πάντα, μα πάντα, θα βρουν ένα μουνόδουλο για να χέζουν αλαζονεία πάνω του (ναι, είναι δυνατό να χέσεις αλαζονεία, αρκεί να δείτε ένα μοντέλο σε τούρκικη τουαλέτα).

Γι' αυτό, συνιστώ, ειδικά στους άρρενες αναγνώστες να ακολουθήσουν το δικό μου παράδειγμα: Όσο πιο αξιογαμήσιμη και καυλωτική είναι μια γκόμενα, τόσο λιγότερο εξυπηρετικοί να είστε. Ξέρετε, βαθειά μέσα σας, έστω, αλλά το ξέρετε, ότι καμία γκόμενα δε θα καθίσει να τη γαμήσετε επειδή της κάνατε μια εξυπηρέτηση της τρίχας. Κι αν μια γκόμενα καθίσει όντως να τη γαμήσετε μετά από μια ψευτοεξυπηρέτηση που της κάνατε, είτε θα σας καθόταν ούτως ή άλλως, είτε είναι τόσο φτηνοπούτανο όσο μικρή είναι και η προηγηθείσα εξυπηρέτηση. Αφήστε αυτή τη γνώση να ξεχυθεί στο συνειδητό και δράστε ανάλογα. Θα είναι πολύ καλύτερα για όλους μας.

Προτείνω και έναν ενδεικτικό πίνακα αντιμουνοδουλοσυνικής συμπεριφοράς, έτσι για να κλείσουμε με ευτράπελα:

Έρχεται μια γυναίκα και σας ζητάει να της δανείσετε το αυτοκίνητό σας. Οι απαντήσεις που θα πρέπει να δώσετε -ανά κατηγορία μουνιού- είναι οι εξής:

α) Άσχημη, χοντρή, λεσβία και μονόφρυδη: Μάγκα μου, όλο δικό σου το αμάξι. Όταν δε το χρειάζεσαι άλλο, πάρε με τηλέφωνο να έρθω να το πάρω.
β) Απήδηχτη πατόλα της γειτονιάς: Ε, παρ' το, αλλά πρόσεξε μη του στουκάρεις. Και να το φέρεις μέχρι τις 8!
γ) Ελαφρώς πηδηγμένη ψιλοπατόλα της γειτονιάς: Παρ' το, αλλά ότι σπάσεις το πληρώνεις και σε μία ώρα το θέλω πίσω.
δ) Μέτρια γκόμενα: Αν έχουν όντως απεργία τα ταξί πάρ' το, αλλά μην αργήσεις.
ε) Καλούτσικη γκόμενα: Να πάρεις ταξί. Κι αν δεν έχει, πάρε λεωρφορείο.
στ) Δυνατή γκόμενα: Όποιος σε γαμάει, να σου δώσει και τ' αμάξι του.
ζ) Μοντέλα: Τόσοι φραγκάτοι σε γαμάνε, ένα αμάξι δε βρέθηκε; Ουστ!
η) Λαοπόθητη υπεργκόμενα: Άντε και γαμήσου μωρή ξεκωλιάρα, άνοιξε τα πόδια σου και στάνταρ κάποιος θα σε πάει όπου θέλεις. Και τώρα τζους, γιατί θα φας καμιά ανάποδη που θα σου φτάσει η μάσκαρα στο σβέρκο.

Υ.Γ. Ξέρω πως κανένας μουνόδουλος δεν πρόκειται να διορθωθεί. Μια ζωή θα υποφέρει προκειμένου να δροσίσει τη δίψα του με λίγο ακριβά αγορασμένο μουνόζουμο. Γι' αυτό εύχομαι, ειλικρινά εύχομαι, να πέσει βαρύς χειμώνας και να βγούνε πολλά καυτά μουνιά στην πιάτσα και μάλιστα "πλημελώς ενδεδυμένα". Αυτομάτως, τάγματα σκαπανέων μουνόδουλων εθελουσίως θα προσφέρουν τα παλτά τους και θα μείνουν παγωμένοι (και με το πουλί στο χέρι) μέχρι να ψοφήσουν από το κρύο. Την άνοιξη που θα λιώσουν οι πάγοι μπορούμε άνετα να τους θάψουμε σε έναν ομαδικό τάφο και να τους καλύψουμε με τόνους ασβέστη. Και τότε να δω, καργιόλες, ποιος θα σας κάνει χάρες και εξυπηρετήσεις μόνο και μόνο επειδή η φύση σάς φίλεψε με μια "τσεκουριά" ανάμεσα στα πόδια.

Παιδική παχυσαρκία

Σήμερα θα κράξω την Ελληνίδα ΜΑΝΑ (και τον πατέρα, σε δεύτερο πλάνο) για τη θλιβερή πρωτιά που έχουμε ως χώρα σε παχύσαρκα παιδάκια πανευρωπαϊκώς και την τρίτη γαμημένη θέση ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ!
Ευχαριστώ Ελληνίδα μάνα...
Έχουν περάσει 67 και κάτι χρόνια από την απελευθέρωση της Ελλάδας από τη γερμανική κατοχή (των προγόνων της Άγγελα Μέρκελ δηλαδή) και 70 από το φοβερό χειμώνα του 41-42 όταν θέρισε τον ελληνικό πληθυσμό η πείνα. Με απλά μαθηματικά, 70 χρόνια είναι τρεις περίπου γενιές. Τι θα πει αυτό; Θα πει, πολύ απλά, ότι το άλλοθι του κατοχικού συνδρόμου “φάε παιδάκι μου, γιατί εμείς πεινάσαμε” έπρεπε εδώ και 50 περίπου χρόνια να έχει πάει στο διάολο και οι επόμενες δύο γενιές να απέχουν από την ψυχαναγκαστική υπερ-σίτιση.
Τι συμβαίνει τότε και έχει γεμίσει η Ελλάδα παιδάκια-φούσκες; Γιατί οι αστράγαλοι του Γιαννάκη δε φαίνονται παρά μόνο αν τους τραβήξεις έξω με βιομηχανικό εξωλκέα και η Μαιρούλα έχει βυζιά από τα 5 της; Γιατί έχει βυζιά και ο Γιαννάκης από τα 5 του;
Έχω να προτείνω αιτιάσεις, διαλέγετε και παίρνετε.

α) Η αναγέννηση είναι πάλι της μοδός. Τα παχάκια έχουν την τιμητική τους και να πεθάνουνε οι ανορεξικές κρεμάστρες ρούχων που περιφέρονται στις πασαρέλες με το γελοίο ξεγοφιασμένο περπάτημά τους. Θα ακολουθήσει έκρηξη στις τέχνες και τα γράμματα και... απαπαπαπα, πάλι το έριξα στην επιστημονική φαντασία. Με τη Διαμαντοπούλου υπουργό παιδείας, αυτά ξεχάστε τα και μπουκώστε μια τουλούμπα να πάνε τα φαρμάκια της παιδείας κάτω.

β) Οι παιδεραστές είναι λάτρεις του λιπόσαρκου. Γουστάρουνε να χαϊδολογάνε κόκαλα (δε μου κάθονται με ένα “κ” τα κόκαλα, γαμώ τη Διαμαντοπούλου μου μέσα) και να ασελγούν πάνω σε ξεπεταγμένες κλειδώσεις (ή κάτι τέτοιο). Κατά συνέπεια, ο ευσυνείδητος Έλλην γονέας παχαίνει το παιδί του μέχρι τα μπούνια, του κατεβάζει στον καταπιώνα λαρδί πρεσσαριστό για να γλιτώσει τα χειρότερα και στην ανάγκη, αν γίνει στόχος παιδεραστού, να μπορέσει να κυλήσει σε κάποια κατηφόρα και να γλιτώσει. Μπα.

γ) Η επερχόμενη κρίση θα φέρει πείνα. Κατά συνέπεια η όποια συσσώρευση λίπους θα βοηθήσει τα παιδιά που πρόκειται να πεινάσουν να αντεπεξέλθουν στους χαλεπούς καιρούς που έρχονται, όταν θα φάει η κότα το γουρούνι σύμφωνα με τη λαϊκή ρήση. Προσοχή, εδώ δεν είναι κατοχικό σύνδρομο, αλλά προληπτική ενέργεια.

δ) Οι καρδιολόγοι και γενικώς οι γιατροί αλλάξανε τροπάρι: Η θεωρία καταρρέει, οι χοντροί όχι μόνο είναι ωραίοι, αλλά είναι και υγιείς. Σε πειράματα που έγιναν στη Μαγούλα με ινδικά χοιρίδια, τα πειραματόζωα χωρίστηκαν σε δύο κατηγορίες: Υπέρβαρα και κανονικού βάρους. Στη συνέχεια, στο χώρο όπου ζούσαν οι δύο πληθυσμοί χοιριδίων, οι επιστήμονες αμόλησαν από μία πεινασμένη γάτα για να μετρήσουν τη διάρκεια ζωής των χοιριδίων υπό την απειλή του θηρευτή. Η ομάδα των κανονικού βάρους χοιριδίων άντεξε 13 ημέρες πριν εξολοθρευτεί και το τελευταίο από τη γάτα. Η ομάδα των υπέρβαρων, στρίμωξε τη γάτα, την έγδαρε, την έκανε κεμπάπ και την καταβρόχθισε, ενώ μετά χτυπούσαν ενθουσιασμένα το τζάμι για να τους δώσουν κι άλλη. Όπερ αποδεικνύει ότι η παχυσαρκία ωφελεί την υγεία και τη μακροζωία.

ε) Οι Νεφελίμ διαφέρουν από εμάς στο ότι παράγουν σε υπερβολική ποσότητα την ορμόνη “λεπτίνη” που είναι υπεύθυνη για το κάψιμο του λίπους, με αποτέλεσμα να είναι πάντα αδύνατοι. Έτσι, αν θέλουμε να ξεχωρίζουμε από αυτούς και να μη φάμε καμία αδέσποτη, πρέπει να είμαστε αφράτοι-αφράτοι. Οπότε οι γονείς ταΐζουν το κατιτίς παραπάνω στα παιδάκια τους για να τα προστατεύσουν, ο καιρός γαρ εγγύς, ε;

Εντάξει, ξεχαρμανιάσατε; Για να τα χώσω, γιατί αρκετή ώρα κρατιέμαι.
Βασικές αιτίες παχυσαρκίας είναι δύο:
α) Έλλειψη σωματικής άσκησης
β) Υπερκατανάλωση τροφής (ειδικά με πολλά λιπαρά)
Έτσι λοιπόν, η Ελληνίδα μάνα (και ο πατέρας που κρύβεται πίσω από το κωλοδάχτυλό του), έχοντας προφανώς καλύτερα πράγματα να κάνουν, ή απλά μην προλαβαίνοντας να ασχοληθούν (μας έχει γαμήσει λίγο η ζωή, αλήθεια είναι), παρκάρουν το παιδί μπροστά σε μία οθόνη (είτε υπολογιστή, είτε παιχνιδομηχανής, είτε τηλεοράσεως) και ξενοιάζουν για αρκετές ώρες τη μέρα με το βλαστάρι τους (από μπαομπάμπ). Άμα δεν έχεις χρόνο ή δε γούσταρες, ας μην το έκανες το γαμίδι, υπερπληθυσμό έχουμε, θα σε καταλαβαίναμε όλοι. Η τεκνοποιία ούτε υποχρεωτική είναι ούτε βγαίνει πάντα σε καλό (βλ. Οιδίποδας και άλλες τραγωδίες).
Βέβαια, η έλλειψη σωματικής άσκησης δε φτάνει. Υπάρχει κόσμος σε κώμα που έχει να σηκωθεί από το κρεβάτι του νοσοκομείου 15 χρόνια και πάλι είναι αδύνατοι. Τι φταίει λοιπόν;
Ε, είναι πολύ απλό: Το μέσο ελληνόπουλο μπουκώνει τόσο πολύ σκατολοΐδι στη ζωή του, που αναπόφευκτα οδεύει να γίνει ένας χοντρός ενήλικας.
Η αλήθεια είναι ότι ζούμε σε μια χώρα χωρίς πολλά φρούτα και λαχανικά, με κωλόκαιρο που δε μας επιτρέπει την άθληση σε εξωτερικούς χώρους και... ΠΟΙΟΝ ΚΟΡΟΪΔΕΥΟΥΜΕ;
Πήγαινε ρε μαλάκα το μογγόλι σου να μάθει κανένα άθλημα κι ας είναι και καράτε, κρίση έρχεται, μπορεί να χρειαστεί να δώσει δυο φάπες. Και κόψε τα παριζάκια, τα λουκανικοπιτάκια, τα βουτυρωμένα ποπ-κορν, τις σοκολάτες, τα ντορίτος τα πατσαβουρίτος και τα καραμελωμένα αρχίδια που το ταΐζεις 48 φορές τη μέρα, είτε για να το ξεφορτωθείς, είτε από ενοχές γιατί η καριέρα σου δε σου επιτρέπει να ασχοληθείς όσο θέλεις με τον υπέρβαρο ντεμι-κλώνο σου.
Η παιδική παχυσαρκία δεν είναι αστείο πράγμα. Αφενός είναι πολύ δύσκολο υπέρβαρα παιδιά να γίνουν ενήλικες κανονικού βάρους, αφετέρου δημιουργεί προβλήματα υγείας στο γαμημένο το παιδί σου.
Αν πετύχω τον τύπο που έβγαλε τη διαφήμιση του Ifantis με το πράσινο αρχίδι χοροπηδάει τραγουδώντας “παριζάκι Υφαντής” θα χώσω έξι μέτρα πάριζα στον καταπιώνα του παιδιού του να μου πει αν γουστάρει τη φάση. Το πήρανε σκοινί-κορδόνι τα μόγγολα το τραγουδάκι και ζητάνε “παριζάκι υφαντής”. Φάε ρε μαλακισμένο ένα μήλο, μια μπανάνα, ένα λαχανοκάροτο. Μη στουμπώνεις από τώρα με ξύγκι το κωλάντερό σου. Αλλά που... Για την Ελληνίδα μάνα είναι η εύκολη λύση. Βάλε στο ταπεράκι του παιδιού δυο μέτρα λουκάνικο, εφτά σαλάμια του κιλού και έξι πήχες μορταδέλα και θα σ' αγαπάει για πάντα. Δηλαδή μέχρι τα 23 που θα πάθει έμφραγμα. Αν μη τι άλλο, υπάρχουν και τα αλλαντικά της Creta που είναι με ελαιόλαδο αντί για ξύγκι, γαμιόλη Έλληνα, πάρε τουλάχιστον αυτά για το παιδί σου, αντί να το μπουκώνεις κορεσμένα ξερατά του κάθε Υφαντή και (εν τούτω) Νίκα. Άει σιχτίρ, συγχίστηκα.
Όταν γαμούσες και τέλειωνες μέσα στη γκόμενα/γυναίκα σου, δε βαριόσουνα. Τώρα βαριέσαι να το πας να κάνει μια βόλτα με το ποδήλατο. Κι εσύ μωρή ψώλα Ελληνίδα μάνα, όταν κουνιόσουνα και γαμιόσουνα και άφηνε ο άλλος μέσα σου τα σάπια φλόκια του, δε βαριόσουνα. Τώρα βαριέσαι να κόψεις μια σαλάτα ή να καθαρίσεις ένα φρούτο στο παιδί σου.
Και θα κλείσω με τα αναψυκτικά. Μια πολύ όμορφη και κομψή λέξη που κρύβει πίσω της ΟΛΗ ΤΗ ΜΠΟΧΑ ΤΗΣ ΧΗΜΙΚΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ!
Είναι γνωστό τοις πάσι ότι κάθε κουτάκι αναψυκτικού περιέχει κατά μέσο όρο 8-10 κουταλιές ΖΑΧΑΡΗ! Όχι καμιά μαύρη και οργανική, ή ψαγμένη, εννοείται, ζάχαρη, αλλά άσπρη ξέξασπρη σαν τη γαμημένη κοκαΐνη. Ο μαλάκας που ποτίζει κοκακόλα το φουσκωτό του αρχιδάκι, δοκίμασε ποτέ να ρίξει στον καφέ του 8 κουταλιές ζάχαρη; Όχι ε; Κρίμα. Θα το έβρισκε ιδιαιτέρως πετιμεζάτο. Αλλά, βέβαια, τα αναψυκτικά προσφέρονται σε βολικές συσκευασίες και μπορείς να τα προμηθευτείς ανά πάσα στιγμή από ένα περίπτερο, σουπερμάρκετ κ.λπ. Για να στύψεις ένα γαμημένο χυμό πορτοκάλι στο τρυφερό σου μογγολάκι πρέπει να γαμηθεί ο Δίας και να έχεις κάβα πορτοκάλια, μετά μένουνε φλούδια, άσε πρέπει να πλύνεις και το στίφτη, το μαλακισμένο τσινάει γιατί του ξινίζουνε, θέλει να του σουρώσεις την πορτοκαλαδίτσα να φύγουνε τα πιτσιφλόκια, για τέτοια είμαστε τώρα; Έλα, πάμε αφέψημα κόλα και ξερό ψωμί. Πριν πέσει για ύπνο, πάρε ένα φίλο σου χημικό και ρώτα τον τι στο διάολο είναι όλα αυτά που αναγράφονται στο πίσω μέρος του κουτιού. Και άμα σε παίρνει, μετά, πέσε για υπνάκο.
Λήξις με μια μικρή αναφορά στα light: Στο δίλημμα παχυσαρκία ή καρκίνος, η απάντηση είναι “αναψυκτικά light”, γιατί όντως ΔΕΝ παχαίνουν. Αλλά μερικές φορές το ίδιο το δίλημμα είναι πρόβλημα...

Και επειδή έχω βρίσει πολύ λιγότερο απ' όσο θα ήθελα:
ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΓΑΜΗΣΟΥ ΜΑΛΑΚΑ ΕΛΛΗΝΑ
ΒΑΛΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΟΥ ΝΑ ΙΔΡΩΣΕΙ ΛΙΓΟ
ΚΑΙ ΝΑ ΦΑΕΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙ ΞΥΓΚΙ